Hasar tespiti, Hatıralar, Hayal meyal, Hikayeler, Şifa niyetine

Bu postu yollayıp yollamama konusunda karasız kaldım, ama sonra madem yazdım… Biraz karamsar baştan söylemesi…

Çoğu zaman merak ediyorum zihnim bunca uğraşın sonucunda teskin olacak mı? Zannetmiyorum. En azından bütün sıkıntıların çaresi olmayacak, bunu bilecek kadar büyüdüm. Belki bütün bu uğraşlar bir kaç karanlık köşeyi aydınlatıp, bir kaç dağınık çekmeceyi düzeltmede bir işe yarayacak, hepsi o.

Çocukken, Fatih’te, hastalığım yüzünden sokağa çıkmamız yasaklandığında nasıl tepki verdiğimizi hatırlarım. Kardeşimle kapıdan kaçmaya çalışmıştık. Annem bir kaleci gibi kapıya mevzi almış bizi kapıdan uzak tutmuştu. Sonra? alıştık işte, Camus’nun, galiba “Yabancı” da yazdığı bir söz vardı; hapse düşen birinin ağzından “İnsan alışıyor, İnsan bir ağaç kavuğunda yaşamaya bile alışır” mealinde bir sözdü. İnsanı yabanileştiren uzun bir inzivaydı bu, çok uzun. Uzun süren hastalıkların sersemleştirdiği. Üniversitede, bir okul çevresinin içine düştüğümde insanlar nasıl selamlaşıyor, nasıl ayrılıyor diye bakıp taklit etmeye uğraşırdım.  Normalleşmeye başladıktan sonra, beni 3-4 yıllığına tekrar eve kapatan hastalığın ardından, bir yılbaşı akşamı kardeşimle beraber gittiğimiz bir yemekte “Nasılsın?” sorusuna “Sağol, iyiyim, sen nasılsın?” , diye cevap verememek ise yabaninin geri döndüğüne işaretti.

Sonra, Fatih’ten Bakırköy’e taşındığımızda sokağa çıkma yasağımız kısa süreliğine kalktı, bir kaç hafta ya da ay, artık tam hatırlamıyorum. Top oynayan çocukların arasında karışmam, kısa süreli koşturmam ki pek gücüm yoktu, sonra annemin gelip endişeyle beni seyretmesi, oyundan çıkıp kenardan seyretmem. Bazen düşünüyorum bu kadar çok dağılmanın arkasında galiba sadece “yapmak”  var , yani önüme gelen her şey sanki bana yapamazsın dediği için durup, tüm işimi gücümü bırakıp onu yapmaya çalışıyorum. Yapamamak bir kafes gibi, tanıdık bir duvar. Bunlardan en enteresanı ney oldu. Ney üflemekte en zoru sesi çıkarmaktır dendi, 2-3 ay uğraşıp sesi çıkardım ve bıraktım. Bir daha elime almadım. Yapabileceğime aklım kesmişti, sonra bir ara geri kalan kısmını da yapardım. Nelerle uğraşıp bırakmadım, şimdi aklıma gelenler – satranç, yağlı boya resim, mandolin/gitar çalmak, tai chi, reiki, astronomi, borsa, piyano, web sayfası yapmak, ney üflemek, apps yapmak, kitap çevirmek- hiç birini doğru dürüst yapacak kadar sebat edemedim ya da vaktim yoktu bilmiyorum yahut maksat sadece yapıp yapamayacağımı anlamaktı. Peşini bırakmadığım bir iki şey de var çok şükür bu hobi mezarlığında- boşuna uğraşmadığımı söyleyen bir kaç teselli.

Reklamlar
Standart

” üzerine 4 yorum

  1. Baştan söyliyeyim/yazayım hiç de “karamsar” değildi -yaşanılmışlar karamsar görünsede belki yaşayan için — okuyucu olarak bana karamsar gelmedi.
    Hopla hop laylay lom geçmiyor hayat yani tek düze geçmiyor bazen uzun süren hastalıklar daha çok içeriği dolu geçiyor.
    Hiç bir hastalığı olmayıp yaşamın kenarında yaşayanlarla da dolu bu dünya.
    İKi durak arası işte dolduruyoruz hayatlarımızı biraz biz biraz kadar kısmet -belki daha başka şeylerde vardır da şimdi gelmiyor aklıma yada yok bilmiyorum.
    Selam ile 🙂

  2. Yazılarınızda hakikat var, esaslı bir edebi eserde olması gereken hakikat. Cesaret de var onun kardeşi. İnsan bu ikisi sayesinde kendini anlıyor, yalnız olmadığını hissediyor. Bu da esaslı edebi bir eserde olması gereken.

    Çok engellenmiş çocuklar böyle mi oluyor acaba ömürleri boyunca? Hep yapabileceğini kendine ispat etmekle mi geçiriyor ömrünü? Ve maymun iştahlı damgası yiyor. Sonu yok bunun.

    Bu yazıda hem kendimle hem de gerçek edebiyatla ilgili çok önemli bir sırra yaklaşmış gibi hissettim.

    Her gün yazsanız, hiç bıkmadan okurum.

  3. enis dedi ki:

    Sağolun 🙂 Yavaş yavaş eskiler uzaklaşıp siliniyor. Onları yazmak gün geçtikçe zorlaşıyor. Var olduğunu hissettiğiniz arızaların, ki bence herkeste bir şeyler vardır,sebebini anlamak güçleşiyor. Eskileri kurcalamam biraz da ondan.

    Geçenlerde birisi, gerçekte onun hakkında kimse konuşmadığında bir insan ölür demişti. Keske anneannem hayattayken bir şey sorsaydım diye düşünüyorum bazen, ama iş işten geçti 🙂 Bari digital ortamda bir yerlerde yaşarlardı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s