Hikayeler

Nisan

Yağmur dindi ve koştuğum arnavut kaldırımlarından bir toprak kokusu yükseldi. Nisan yağmurları yumuşak ve sakin. Yine de belli olmaz, her an bir sağanak boşalabilir.
 
Yokuşun dik yerindeyim, nefesim kesilecek gibi oldu, karnımda bir sancı, bir kaç dakika durdum; her gün dinlendiğim kahveye daha dört, beş dakikalık yolum var.
 
Yetişebilmek için hızımı artırdım. Çamaşırlarını asan teyzeye acele bir selam verdim, beni gördü mü emin değilim, dalgındı ve içerdeki radyodan “Bir bahar akşamı rastladım size” şarkısı yükseliyordu.

Rastlamak? Şu kısa ömrümüzde, ne garip tesadüflerle kimlere rastlamıyoruz ki. Tanımadığımız hayatlara girip, misafir oluyoruz. Bazen kapı ardına kadar açık oluyor, ev sahibi gibi dalıveriyoruz içeriye; neşeyle, dostlukla karşılanıyoruz; bazan da yarı aralık bir kapıdan başımızı uzatıyoruz, davet edilip edilmediğimizden emin olmadan,  yüzsüzlüğü ele alıp bir sandalyenin ucuna ilişiveriyoruz, ev sahibinin kaş çatışını gördüğümüzde ise sessizce sıvışıyoruz. Kimbilir böyle kaç ruha dokunuyoruz ve kimbilir kaçında izimiz kalıyor farketmeden ya da onların izi bizde kalıveriyor.
 
Sağlı sollu dükkanlarıyla hergün geçtiğim bu cadde ya da genişçe sokak, açılan kapanan dükkanlarıyla, maaş kuyruğunda bekleyen ihiyarlarıyla, kedileriyle, sokaklarında oynayan çocuklarıyla, dükkanlarının önünde bekleyen esnafıyla soluk alıp veren, yaşayan bir canlı gibidir.

Bu arada güneş bulutların arasında çıktı, ıslak yola vurdu, yol aydınlandı; yağmur sonrası kuş cıvıtıları sokağı doldurdu. Hızla “bahar”ları  yeni açmış ağaçların arasından geçtim. Kaldırımlara yavaş insanlar doluşmaya başladı. Biraz evvel telaşla evlerin girişlerine kaçışan çocuklar şimdi yarım bıraktıkları oyunlarına  geri dönmeye hazırlanıyorlardı. Onlar gibi bir dam altına, bir kuytuya  saklanmış kedilerse  oyun arıyordu.
 
Kahvehanenin kapısında soluklanan şimitçiden simit alarak içeriye girdim. Pencereler ardına kadar  açıktı. Terli olduğumu düşünerek, pencerelerden uzakta çay ocağına yakın bir masaya oturdum.

Tek katlı, yıkık dökük küçük bir kahvehaneydi. Kahvecinin pencere önünde büyüttüğü iki limon ağacı ile menekşelerin, begonyaların kokusu pencereler açık olduğunda içeri dolardı. Duvarları eski futbol takımlarının resimlerinden şahmeranlara, hatlara kadar irili ufaklı bir çok tablo ile dolu temiz bir kahveydi. Geleni gideni tanıdık insanlardandı, arasıra yolunu kaybetmiş bir turist ya da yolu buralara düşmüş bir yabancı uğramazsa eğer.
  
Ben masaya otururken, tavlayı bitiren Selami atığı son zarla son taşını da aldı, zaferini kimler gördü diye biraz da şişinerek etrafına bakınırken beni farketti, arkadaşını gösterek neşeyle bana seslendi “ Yenilen pehlivan güreşe doymazmış.” Arkadaşı önce biraz homurdandı, sonra gülerek “Hadi canım sende” dedi ve gerinerek dışarı çıkıp, simitçiyle sohbete daldı.

Selami masaya otururken “Bu da olmasa hiç neşemiz olmaycak” dedi. “Hayırdır?” diye sordum. Bir sıkıntısı vardı anlaşılan. Simitlerden birini ona uzatıp, bir çay daha istedim.

“Sıkıntı” dedi “Belli bir nedeni yok, ya da ne bileyim ufak tefek şeylerin tortusu” diye ekledi.

“Hep aynı şeyler; ufak tefek sağlık, para sorunları, o kazadan sonra işte. Sen ne yapıyorsun? Sen nasılsın?”
 
“Bildiğin gibi, koşturuyorum” dedim gülerek.

Bu arada çay geldi, garsonun tedirgin tavrından irkilerek geri çekildim boşa gelen bardak devrildi. Neyse ki sadece pantolonun paçaları ıslandı. Garson gerilerek geri çekildi. Tanıdık bir garson değildi.

“Arkadaş da dün işe başladı” dedi Selami.

“Olur delikanlı, insanlık hali, seni telaşladırdım ondan düştü” dedim, canı sıkılan garsona. Bizi takip eden patrona da dönerek “Kabahat benin, arkadaşı telaşlandırdım, hallederiz” diye ekledim. Yeni garsonsa yorgun bir gülümseme ile çayları tazeledi.

Ben yorgun ayaklarımı uzattırken Selami kolunu kıran torununu anlatmaya başlamıştı. Çoçukcağızın kolu kaynamamış, bir daha alçıya alacaklarmış. O da yorgundu …Vucutlarımız mı, ruhlarımız mı daha yorgun diye düşünmeden edemedim.  Bu bitmeyen mücadelede gayeler her an değişiyor, anı anına uymuyordu; bazen günü, bazen yılları ya da bir ömrü kurtarmak oluveriyordu. Bir hastanın başında dert geceyi atlatmak; boğazın kıyısında bir bankta ise ömrün hesabının, gidişatının muhasebesini yapmaktı.

Güneş bulutların arasına çekiliyor, hava kararıyordu. Saatime baktım “Kalkmam lazım, geciktim” dedim. Ayağa kalktık, ben garsondan hesabı isterken Selami içinde yağmurluk olan bir poşet uzattı ” Giy, ıslanırsın yağmur geliyor” dedi. “Sen ne yapacaksın” dedim. “Burdan bir şemsiye alırım” dedi gülerek. Kırılan bardağı da hesaba katarak çay paralarını masaya bıraktım ve beraber dışarı çıktık.

İlk gök gürültüsünü kapıda duyduk ve hemen sonra bir iki damla yere düştü, yağmur geliyordu. Simitçi” Abi şimdi boşalacak, biraz bekle” dedi. “Nisan yağmuru çabuk geçer, acelem var yetişmem lâzım” diye cevap verdim. Selami ile vedalaştım ve yokuştan yukarı doğru koşmaya başladım.

Yağmur, soğuk bir rüzgârla beraber geldi. “Akşama hasta olacam herhalde” diye düşündüm. Selami’ nin tahmini doğru çıkmıştı, bu sefer sağanak halinde yağıyordu ve rüzgârsa hiç hesapta yoktu. Yorgun kaslarım zorlandığı için biraz yavaşladım. Her zaman geçtiğim aktar, bakkal ve  terzinin önünden geçtim. Hepsi kapı önüne, yağan yağmura dalmıştı, beni görünce şaşırdılar. Bakkal “Gel bir çay iç, ısınırsın” diye arkamdan seslendi.

Küçük bir tufan kopmak üzereydi. Gök gürültüleri bayağı kuvvetliydi. Annemin, biz küçükken, korkmayalım diye “Kazanlar devriliyor” demesi aklıma geldi. Kendi korkmazdı ama anneannem çok korkardı. Gök gürültülü, şimşekli yağmurlarda evin içinde fırfır dönerdi. O da herhalde bu korkunun bize bulaşmasını istemediğinden olacak, gök gürültüsünü bize böyle açıklamaya çalışırdı.

Ümit ve korku, bu iki kardeş duygu ne çabuk yer değiştiriyor. Binbir hayalin beslediği bu iki kardeş asla tek başına var olmuyordu. Birinin diğerine baskın geldiği, diğerinin sesinin çıkmasını engellediği uzun zamanlar oluyor gerçi, ama her nasıl oluyorsa, diğeri her defasında bir iğne deliğinden süzülerek geri geliyordu.

Bu sırada etraf sanki bir flaştan çıkan ışıkla aydınlandı, çok geçmeden nerdeyse tepemde bir gök gürültüsü patladı. O kadar şiddetliydi ki yerimde sendeledim. Yağmursa hızını artırmak için sanki bunu bekliyormuş gibi olanca kuvvetiyle hızlandı. Dört beş dakika süren bu sağanağın arkasından nihayet yokuşun başı, yağmur biraz hız kesmesine rağmen hâlâ kuvvetli, uzaklarda ise güneş bulutların arasından çıkmaya hazırlanıyordu. Biraz nefeslenip devam ediyorum, gidicek daha çok yolumuz var.

Reklamlar
Standart

Nisan” üzerine 2 yorum

  1. Çok güzel bir öykü olmuş, ellerine sağlık. Tanıdık bir üslup, sevdiğim bir tarz, bu hikayeyi okurken bildiğim sevdiğim bir yazarı okuyormuş gibi hissettim. Bir iki düzeltme var ama sen kendin de düzeltilecek diye not düştüğün için ben bir şey demiyorum. Son düzeltiden sonra yine bakarız.

  2. mg dedi ki:

    Teşekkürler 🙂 Bazı uzun cümleleri kırpmam ya da düzeltmem lazım. İmlâyı da bir daha gözden geçirmek lâzım, sanırım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s