Günden çıkanlar, Kısık ateştekiler

Tadında bırakamamak

Tadında bırakamamak, değişen ve kırılganlaşan insanın hastalığı mı? Yoksa bir duygusuzluğun işareti mi? Kadın cinayetlerindeki artışa baktığımızda işin içinde bir duygusuzluk, kendine dönüklük inkâr edilmez bir şekilde ortada duruyor.

Tek tek baktığında bu insanların bir insana zarar vermenin ona nasıl acı vereceğini bilmediğini söylemek oldukça iddialı bir tavır olur. Ama genede bir insanın canına kıyanın, bir hasta başında sabahlamadığını, çocuğunun canı yandığında kıvranmadığını düşünyor insan. Hele geride kalan çocukların ilerki yıllarda yaşayacakları psikolojik sorunlar düşünüldüğünde. 

Sohbetsizliğinde katkısını inkar etmemek lazım. İnsanlığı duraksamış, kendini kıstırılmış hissedeni tolere edebilecek bir başka insana, dosta sahip olamamak da bir başka netice galiba.  Sohbetsizlik bir hastalık gibi, üzerinde durmak lazım.

Reklamlar
Standart

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s